KIZARMIŞ EKMEK KOKUSU

Soğuk bir kış sabahına götürüyor bu koku beni;
Çıtır çıtır yanan sobanın yanında uyanıyorum.
Gecenin soğuğu kırılmış,sıcacık odanın içinde üstü rengarenk ve desen desen yorganımı artık açabilirim.

Kuzeyin kasabası Bafra’da anneannemin evindeyim.
Bebekliğimden beri alıştığım bu evin rutubet kokusu
anneannemin sobada kızarttığı kokuya karışıyor
Kahvaltı zamanıdır artık.
Kendi elleriyle bahçesinden toplayarak yaptığı gül recelinin
sürülme zamanıdır artık.
Dedem kalkmış traşını oluyor
Odanın cumbalı penceresi bahçeye bakar.
Baharda açmaya başlayan renk renk güllerin arasında dolaşıyor beynim şimdi
Dedemin özenle baktığı,koruyup kolladığı,gözünden sakındığı güller...
Küçükken bahçenin en ucundaki kümesteki –anneannem kümese pin derdi-tavuğun yumurtasını almaya giderdik her sabah.
Sonra benim hala sevdiğim gibi rafadan pişirilirdi
Biten yumurtanın kalıp şeklinde kalmış kabuğunu bir gül dalına asmaya çıkardık.
Neden yapardık hiç hatırlamıyorum şimdi
Yalnızca ne çok yumurta yediğimi görüp çok mutlu olurdum
Her çocuk gibi çabucak büyümek isterdim çünkü.

Hiç kimse anneannem gibi domatesli pilav yapamadı,ben dahil.
Pazardan filelerle taşınan domatesleri mi yoksa o yörenin pirinçleri miydi farklı olan.
Yanında bir de bakır bakraçla getirilen kömüş –manda-yoğurdu olduğu zaman başka birşey gerekmezdi yer sofrasında.
Dedem yer sofrası severdi,masada yemeyi hiç istemezdi.
Kalabalık zamanlarda biz çocuklara ayrı kurulurdu,fazla gürültü etmeden çabucak yiyip bahçaye koşmamız beklenirdi.
Evin karşısı parktı,hani 80li yılların tahta masa-sandalyeli arabesk çalan,fıskiyeli havuzların olduğu kasaba parkları...
Yan odaya doluşur parka bakan pencerede çekirdek yemeye bayılırdık.
İki katlı evde merdivenlerde –anneannem badal derdi-koşuştururduk bir aşağı bir yukarı..
Korkardık dedemden gürültü yapmamızı söylerdi teyzem.


Şimdi ne ev var,ne gül bahçesi
Ne dedem ne anneannem.
Bir devir böyle kapandı
Gül bahçesini otlar sardı,evin etrafını kutu kutu apartmanlar...
Yıllar var görmedim...
Önce dedem gitti
Sonra canım anneannem...


2 ay önce bir haziransabahı Mavi Balığa anlatıyorum,
“Dün gece rüyamda anneannemi gördüm,
Çok acı çekiyordu çok,
Galiba ölecek”

Evet sabah haberi geldi
Aylardır yoğun bakımda mücadele veren canım anneannem artık dedemin yanındaydı.
İçim çok huzurluydu,biliyordum artık acı çekmiyordu.
Bana veda etmişti canım benim
Benim sessiz anneannem
Huzur dolu gözlerin hep gülsün oralarda.
Bir devrin sonuydun sen
Güle güle çocukluğum
Güle güle gül reçelim..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !